دیروز که مثل همیشه داشتم جلوی دکه روزناه فروشی روزنامه ها و مجله ها رو وارسی می کردم و طبق روال گذشته داشتم با نا امیدی به مجله ها نگاه می کردم و آرزوی مجله هایی رو می کردم که قبلا بودن و الان توقیف شدن چشمم خورد به مجله «زن روز». قبلاً هم اسمش رو شنیده بودم و تا حدودی حدس می زدم باید چه جوری باشه! آخه صاحب امتیازش مؤسسه کیهان است! اما با خودم گفتم مهسا از روی شنیده ها و اسم ها قضاوت نکن! به عنوان یه آدمی که ادعا می کنی داری فعالیت زنان انجام می دی بهتره این یکی رو هم بخونی، یه لحظه این حس کنجکاوی تمام وجودمو گرفت که توی این مجله که اسم زن روش گذاشتن چی ممکنه نوشته باشن! عکس جلد و یکی از تیترهای روی جلد درباره ضرر و زیان استفاده از لوازم آرایشی بود و یه تیتر دیگه درباره لاغری به قیمت معتادی. بیشتر شبیه تیتر هفته نامه های زرد بود، چیز خاصی که مربوط به زنان باشه به چشمم نمی خورد فقط یه عکس از یه دختر جوون. دلم رو به دریا زدم و مجله ارزون قیمت رو که همین قیمت مناسبش نشون می داد که کمک های زیاد دلتی برای چاپش می شه رو خریدم.
طبق عادت معمولم اول مجله رو سرسری ورق زدم، وای خدای من باور کردنی نبود. وسط مجله الگوی خیاطی زده بودن! اولش خیلی عصبانی شدم. همین کافی بود تا نسبت به این مجله بد بین بشم اما همچنان به تورق ادامه دادم و تیترها رو خوندم:
رنگ آمیزی حادثه ساز: درباره اثرات سوء استفاده ازلوازم آرایشی بود که جان کلامش این بود که کسانی که آرایش می کنن مشکل روانی دارن!
صفحه های بعدی اخبار کوتاه زنان بود که قابل توجه ترین اخبارش تألیف کتب درسی ویژه دختران و احداث اولین بیمارستان تخصص ویزه بانوان در کشور بود.
بعد دربارۀ مضرات اینکه دختران جوان تصمیم می گیرن به هر روشی خودشون رو لاغر کنن. صفحه بعد درباره تربیت و نیاز های کودکان پیش دبستانی که ظاهراً فقط به زنان مربوطه
صفحۀ بعدی رو که دیدم داشتم از عصبانیت دیوانه می شدم اسم صفحه بود کدبانو گری و توی این 2 صفحه درباره نحوه ی صحیح ترشی انداختن و تهیه کتلت دسته دار و پیراشکی گوشت بره توضیح داده بود صفحه بعد که صفحه روانشناسی بود درباره «مدارا کردن» زنان با مردان مطلب نوشته بودن. حس بدی داشتم. از اینکه توی مجله زن به این مسائل پرداخته بودن عصبانی بودم، از اون لحظه هایی بود که لحظه تمام غصه عالم می ریزه تو دل آدم. مقاله درباره تعلیم و تربیت کودکان، صفحه پزشکی مجله درباره دفع ادرار و مدفوع کودکان بود که اولش هم نوشته بودن یکی از دغدغه های مادران و زنان جوان محسوب می شه! 8 صفحه آموزش خیاطی، چگونه ناخن های سالم داشته باشیم!
اینا مسائل زنان بود؟! وای خدا داشتم خل می شدم... از اول دوباره شروع کردم، سعی کردم همه ی مطالب رو با دقت بخونم. بله، درست فکر کرده بودم. این مجله ی لعنتی در حقیقت داشت زن مظلوم تو سری خور خونه نشین بودن رو تبلیغ می کرد. باورم نمی شد یه مجله اینقدر حالم رو بد کنه.
صفحه 27 درباره ویژگی های زنان شایسته در قران مطلبی چاپ شده بود که درباره پذیرش خطا و پرداخت هزینه! توسط زنان در مقابل شوهرانشان بود. فکر می کنید منظور از پرداخت هزینه چی بود؟ مطلب درباره کتک زدن همسر ایوب توسط پیامبر خدا بود و داشت این کار رو توجیح میکرد. خدای من چه دردی چه دردی...
یه ستون به اسم خاطرات روزانه من که ظاهراً توسط یه زن شاغل نوشته شده بود که گفته بود وقتی پسر کوچیکم با دوستش درباره غذا حرف می زدن و پسرم گفت من دست پخت مادرم رو بیشتر از غذاهای بیرون دوست دارم... بزارین دقیقاً همون مطلب رو نقل کنم:
«حالا در برابر حرف های پسرم کلی خجالت کشیدم.... باید ازین به بعد بیشتر تو خونه بمونم و از کار بیرون کم کنم و براش یه مامان بهتر بشم»
دیگه کم کم چشمام داشت می سوخت. حس کردم گونه هام خیس شده.
من مهسا، 20 ساله، زن ایرانی هستم. مجله ای خریدم با نام زن روز با این فکر که شاید یکی از دغدغه های زنانه ام رو دراین مجله ببینم. مطالبی که دیدم درباره ترشی درست کردن، ادرار و مدفوع کودکان، پذیرش کتک خوردن زن از شوهرش، توی خونه موندن و برای بچه ها غذا درست کردن. مدارا کردن با شوهر، تربیت بچه های پیش دبستانی و... بود.
من کجای این مجله ام؟ من کجای این کشورم؟ سهم من، حق من کجاست؟!
