ساعت حدودا 8:30 شب بود مدت زیادی  بود که به جمع آوری امضا در مکان های عمومی فکر می کردم.اما جراتشو نداشتم و هر وقت می خواستم اقدام بکنم تپش ناگهانی قلبم مانع میشد. اینکه مردم چه عکس العملی نشون می دن و یا اینکه ممکنه کسی جلوی کارمو بگیره فکرمو مشغول کرده بود اما اون شب با خودم عهد بستم و تصمیم گرفتم  که شروع کنم.به پارک پیوندی رفتم،پارک خلوت بود و تاریک اما یک زن و شوهر و یک مرد و یک زن با بچه هایشان در پارک مشغول بازی و صحبت بودند.با تردید به سمت زن جوان رفتم و سلام کردم با تعجب نگاهم کرد.پرسیدم که در مورد حقوق خودش به عنوان یک زن چیزی می دونه؟با تردید پرسید چطور؟برایش از حقوق برابر گفتم و اینکه کمپین چه اهدافی داره.در مورد تبعیضات صحبت می کردم که شوهرش هم به ما ملحق شد.هر دویشان می خندیدند و با دقت گوش می دادند وقتی در مورد تعدد زوجات صحبت می کردم مرد جوون پرسید ک ه اگر امضا کنیم یعنی زن ها باید دو تا شوهر داشته باشند؟و برایشان توضیح دادم که  اینطور نیست وما به دنبال برابری هستیم و هر نوع تبعیضی زیان بار هست. هردویشان فرم کمپین را امضا کردند.بر خورد خوب اون زوج باعث شد که با انرزی بیشتری به سراغ خانوم دیگری برم،اون هم بعد از پرسیدن چند سوال فرم رو امضا کرد.تنها یک فرد بزرگسال دیگه در پارک بود که خودش صدام زد.نصیحتم کرد و گفت اینجا جای این کار ها نیست اما خوب من فکر می کنم که جای خوبی رو انتخاب کردم و صخبت های خوب و مفیدی هم بین من و افرادی که امضا کردن ردو بدل شد.ازش تشکر کردم و به سمت خانه راه افتادم. به نظر خودم شروع خوبی بود و همچنین تجربه ایی برای جمع آوری امضا های بعدی.

از تو خونه موندن دلت گرفته، دلت می خواد یه هوایی به مغزت برسه. به چند تا از دوستات زنگ می زنی، ولی هیچ کدومشون وقت ندارن. از اونجایی که دیگه نمی تونی همون جایی که از صبح توش بودی بمونی، تصمیم می گیری با خودت بری بیرون. بسم الله...

شال و کلاه می کنی و از خونه می زنی بیرون. همین جور که راه میری هوای سرد تبز می خوره تو صورتت. از اون تیز تر ضرب نگاه هاییه که از چپ و راست حواله ت میشه. سعی می کنی تظاهر کنی متوجه نیستی که نگاه صف آقایون کنار دیوار دنبالت می کنه (تقصیر خودته دیگه، که کاپشن آبی می پوشی). تجربه متقاعدت کرده که اینجور مواقع بهتره به برگ درختا نگاه کنی. تظاهر می کنی که هیچ صدایی از جانب صف مذکور نشنیدی و به راهت ادامه میدی.

می رسی به صف تاکسی و توی صف می ایستی. به دور و برت نگاه می کنی. ترجیحا به مغازه ها، نه به آدما. ولی خب، نا گزیر با چند نفری چشم تو چشم میشی. لبخندها و چشمک ها چشمتو می زنه و دوباره برمیگردی به برگ درختا نگاه می کنی، چه قدر خوبه که همه جای شهر درخت کاری شده.

می شینی توی تاکسی. از پنجره ی ماشین به بیرون نگاه می کنی و سعی میکنی نگاه توی آینه رو یه جوری ریجکت کنی. خانوم بغل دستیت تقریبا نشسته تو بغلت، کنارش یه آقا نشسته. آه می کشی.

از تاکسی پیاده می شی. این جا شلوغ تره. نگاه ها سهمیه بندی شده و سهم کم تری به تو می رسه. به راه رفنت ادامه می دی و به ویترین مغازه ها نگاه می کنی. جلو تر از ویترین مغازه ها، پسرا ایستاده یا نشسته ن. همه مدل همه رقم. در حالی که قدم هاتو سریع تر می کنی گذرا جمله هایی می شنوی. جمله های تکراری. این صدا ها دیگه تاثیری تو سیستم شنوایی ت نداره. مثل صدای یکنواخت یخچال تو خونه. تو مال اینجایی. جایی که تو خیابون باید تند راه رفت و به برگ درختا نگاه کرد. اینجا، تو دلت برای نگاه کردن تو چشمای یه انسان تنگ شده. نه پسر نه دختر، یه انسان.

چند ثانیه با چشم بسته راه میری و تصور می کنی همین جا روی همین پله های جلوی آموزشگاه با دوستات نشستی و می گی و می خندی و فضا از امواج منفی خالیه.

تصور می کنی جایی هستی که کوچیکترین حرکتت به یه معنی ترجمه نمی شه. یاد ناظم مدرسه می افتی که می گفت تو خیابون دست همدیگرو نگیرین. هی به روسریتون دست نبرین. یاد تمام هنجار هایی می افتی که از بچگی یاد گرفتی. تو خیابون نباید خندید. تو خیابون نباید بلند صحبت کرد. تو خیابون نباید ایستاد. تو خیابون...

تو خیابون نباید ایستاد. به پسرایی که جلوی مغازه روی پله نشسته یا ایستادن و به رهگذرا نگاه می کنن یا هر از گاهی جملات خبری یا پرسشی شونو به طور عمومی مطرح می کنن – جملاتی که بی جواب می مونن- نگاه می کنی. بی جواب... به این فکر می کنی که چطوری اینجا چشم غره رفتن واسه دخترا عادت شده. یه لحظه از خودت می پرسی که دوست دختراشون الان کجان؟ می گذری...

چند دقیقه ای هست که یه صدایی از پشت سر می گه شماره تو نمی دی؟ [!] به خودت زحمت برگشتن نمی دی. یه روز بدون این که بدونی صاحب این صدا چه شکلی بوده از دنیا می ری...

می ایستی منتظر تاکسی. نه از اینا نه، از اون زردا یا نارنجی ها. چقدم از اینا زیاده. بالاخره یه سمند زرد میاد. می شینی. داری میری خونه. حس غریبی داری. به چیز خاصی فکر نمی کنی. از پنجره به بیرون نگاه می کنی. پسر بغل دستیت با آرنج صدات می کنه. تو گوشی اش نوشته می تونم شماره مو بهتون بدم؟

سرتو به چپ و راست تکون می دی. خودتم درست نمی دونی معنی این کارت یه نه خالیه، یا یه تأسف 18 ساله.

از تاکسی پیاده میشی. از پیچ کوچه می گذری و میشنوی که یکی یه چیزی میگه. این احتمالا آخرین یادگاری یه که مردم سرزمینت امروز بهت هدیه دادن. توی کوچه درخت نداره. چند دقیقه بعد... اینجا خونه ست.
                                                                                                                   

                                                                                                                    سارا 13 آذر 87

دو سال پیش کمپین یک میلیون امضا راه اندازی شد و فعالیت خود را در تهران آغاز کرد ،به تدریج این فعالیت به شهرهای دیگر نبز راه یافت و گسترش پیدا کرد.و حتی به خارج از ایران هم کشیده شد و افراد زیادی از مناطق مختلف به حمایت از آن پرداختند.اما اکثر این فعالیت ها در شهر های بزرگ انجام میشد.

در حالی که نیاز این نوع فعالیت و فرهنگ سازی در شهر های کوچک تر که زنان آن از امکانات و آزادی کمتر برخوردارند بسیار بیشتر است.همین مساله ما را به این فکر انداخت که این فعالیت را در شهرمان آغاز کنیم.از آنجایی که برای فرهنگ سازی و ایجاد تغییر برای برابری ،همکاری همه ما لازم است.در این راستا وبلاگی تاسیس کردیم تا افراد علاقه مند بتوانند با هم ارتباط برقرار کرده و با تبادل تجربیات خود به پیشرفت سریع تر جریان فرهنگ سازی کمک کنند و همچنین با ارتباط برقرار کردن با زنانی از اقشار مختلف جامعه خود مشکلات آن ها را منعکس کرده برای رفع این مشکلات تلاش کنند.

در صورت علاقه برای ارتباط با ما لطفا با  ایمیل campain.sari@Gmail.com تماس برقرار کنید.  

کمپین یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض آمیز، حرکتی مردمی و مستقل است که در 5 شهریور سال 1385 توسط عده ایی از فعالان جنبش زنان با هدف جمع آوری دست کم یک میلیون امضا در حمایت از رفع تبعیض های قانونی علیه زنان راه اندازی شد.

جمع‎آوري يك ميليون امضاء، تنها يكي از اهداف محوري اين كمپين است زيرا اين كمپين اهداف ديگري را نيز مدنظر دارد يعني پيشبرد اين طرح با اهداف چندجانبه‎ صورت مي‎گيرد:

1ـ اين حرکت ، مبنايي است براي مشاركت جمعي بخش‎هاي وسيعي از شهروندان، در جهت غييرات مثبت اجتماعي و رسيدن به هدفي معين و مشروع یعنی رفع تبعيض‎هاي قانوني عليه زنان 2 ـ يكي از هدف‎هاي مهم اين حركت جمعي، آشنايي و گفت و گوي رو در رو با گروه‎هاي مختلف زنان و به طور کلی شهروندان در سطح گسترده است. ارتباط مستقيم مدافعان حقوق برابر با هموطنان، خود باعث آگاهي يافتن از نيازها و لمس مشکلات آنها در زندگي روزمره به خصوص در زمينه‎ي مسائل حقوقي خواهد شد و متقابلا باعث افزايش آگاهي و حساسيت نسبت به نابرابري‎هاي حقوقي در ميان زنان و مردان مي‎گردد.

2ـ از سويي اين تلاش و عمل جمعي به زنان و مردان حق‎طلب و عدالت‎خواه تجربه‎هاي بسياري مي‎آموزد و ارتباط بيشتر آنان را با گروه‎هاي مختلف در بطن جامعه‎ گسترش مي‎دهد. از تبعات مثبت اين ارتباط در صورت تداوم، ايجاد زمينه براي شنیده شدن صدای زنان خاموشی خواهد شد ،که زندگی آنها تحت تاثیر این قوانین و تبعیضات آن دستخوش مشکلات فراوان

3 ـ اساس اين کمپين، اعتقاد به افزایش آگاهي از طریق ايجاد گفتگو ميان شهروندان و آموختن فعاليت‎هاي جمعي و دموكراتيك يعني ایجاد اصلاحات از پايين و از درون جامعه‎ي مدني است .

بنابراين، پايه‎ي اين عمل جمعي، اعتقاد به ضرورت تقويت حوزه‎ عموميو اعتقاد به توانمندسازي زنان است و باور به اينکه تنها تغييراتي ماندگار و ريشه‎اي هستند که از بطن جامعه مي‎جوشند و نتيجه‎ي آشنايي مستقيم با دردها و لمس مشكلات، است .و نيز آگاهي از اين امر که مشكلات حقوقي، مشکل فردي و خصوصي نيست و شمار زيادي از زنان با تبعات تلخ آن دست و پنجه نرم مي کنند.

4 ـ يكي ديگر از اهداف اين كمپين آن است كه تلاش‎گران آن ، در عمل و تماس مستقيم با شهروندان جامعه‎ي خود، متوجه شوند كه بدون تحمل سختي، بدون پرداخت هزينه و البته اتحاد و همدلي، هيچ بي‎عدالتي و تبعيضي قابل تغيير نيست. همدلي و همكاري صميمانه‎ي مدافعان حقوق برابر و انساني در راستاي پيشبرد اين پروژه‎ي عدالت‎خواهانه، بي‎ترديد روحيه مشاركت در سرنوشت كشور را در ميان خود كوشندگان و متقابلا در ميان شهروندان ايجاد خواهد كرد. تاريخ مبارزات دموكراتيك زنان در ديگر کشورها، بخصوص کشورهايي با نوع حکومت و آداب و رسوم نزديک تر به ما ايرانيان نيز چيزي جز اين به ما نمي‎آموزد. اين مبارزه راهي دشوار و طولاني است و مسير اصلي آن نه از مجاري و معادلات قدرت، مردان و زنان قدرتمند و.....، بلکه بسیار ساده از طريق آگاهي و حساسيت تک تک زنان و شهروندان عادي نسبت به حقوق خودشان و درك موقعيت و جايگاه‎شان در جامعه مي‎گذرد.

5ـ اجراي موفق اين كمپين نشان خواهد داد كه خواسته‎ي برحق تغيير قوانين تبعيض‎آميز محدود به تعداد محدودی از زنان نيست. بلکه اين خواسته، خواسته‎اي كاملا فراگير است و تعداد بسيار زيادي از زنان و مردان ايراني از نابرابري هاي حقوقي موجود در قوانين ايران رنج مي‎برند و هرکدام از آنان با توجه به زمينه هاي فرهنگي و ميزان امکانات‎شان نسبت به آن واکنش نشان مي دهند. نتايج اين عمل جمعي نشان خواهد داد خواسته‎ي تغيير و اصلاح قوانين، خواسته‎ي طيف خاصي از زنان نيست. انگ‎هايي که اغلب به مدافعان حقوق برابر و زنان فعال به منظور خاموش كردن آن‎ها زده مي شود از جمله: بي‎دردي، تعلق به طبقات مرفه جامعه ، خودنمايي و .... واقعا صحت ندارد، چون اين قوانين ناعادلانه بر زندگي همه‎ي زنان اعم از باسواد و بي‎سواد، طبقات مختلف اجتماعی ، مجرد و متاهل، روستايي و شهري، كم و بيش تاثير مي‎گذارد.

کمپین برنامه ایی بلند مدت است و تا جمع آوری یک میلیون امضا ادامه خواهد داشت و مقید به زمان محدود و مشخصی نیست.البته جمع‎آوري يك ميليون امضاء نيز تنها فاز اول اين كمپين خواهد بود و بعد از جمع‎آوري امضاء، كمپين به مرحله‎ي ديگر فعاليت خود خواهد رسيد.در این مرحله، با تنظیم لوایحی بر اساس برابری حقوقی زن و مرد از سوی حقوق دانان کمپین، و با اتکا به یک میلیون امضا جمع آوری شده ،خواسته ها در سطحی دیگر پیگیری خواهد شد.
درخواست تغییر این قوانین هیچ ضدیتی با مبانی اسلام ندارد زیرا این قوانین جزو اصول دین به شمار نمی آیند و محل اختلاف بین مجتهدین و علمای دین هستند و بسیاری از فقها از جمله آیت الله صانعی یا آیت الله بجنوردی و شمار دیگری از مجتهدین سال هاست که بازنگری در قوانین تبعیض آمیزعلیه زنان را مورد تایید قرار داده اند و تغییر آنها را مغایر با اسلام ندانسته اند.
تقاضاي بازنگري در قوانين تبعيض‎آميز نه تنها درخواستي غيرمشروع و مخالف اسلام نيست بلكه با تعهدات بين‎المللي دولت ايران نيز همخواني دارد چون ايران به ميثاق بين المللي حقوق مدني-سياسي و ميثاق بين المللي حقوق اقتصادي-اجتماعي پيوسته است و اولين گام در اين کنوانسيون‎ها منع هرگونه تبعيض است، بنابراين تبعيض بايد از میان برود چون منطبق با تعهدات بين المللي دولت ايران است.
روش اجراي اين كمپين، عمدتا متكي بر روش "چهره به چهره" است. براي اجراي اين كمپين از 4 روش مختلف استفاده مي‎شود:

1 ـ ارتباط و جمع‎آوري امضاء از طريق مراجعه به خانه‎ها (طرح خانه به خانه) و صحبت با زنان به‎طور فردي .

2 ـ ارتباط و جمع‎آوري امضاء از طريق شناسايي مراكز جمعي زنان و بحث‎هاي اقناعي با آنان به‎صورت گروهي. در واقع استفاده از فضاهاي عمومي مانند وسائل نقليه عمومي، پارک‏ها، دانشگاه‎ها، كارگاه‎هاي توليدي، آرايشگاه‎ها، مراکز درماني، سفره‎ها و روضه‎خواني‎ها، مراكز ورزشي و كليه اماكني كه ممكن است زنان در آن‎جا به‎صورت جمعي حضور داشته باشند از جمله فضاهايي است كه اعضاء و کنشگران اين كمپين مي‎توانند با هم‎وطنان خود گفت وگو كنند.

3 ـ ارتباط و جمع‎آوري امضاء از طريق برگزاري سمينارها و جلسات بحث و گفت وگو در تالارها و فرهنگسراها.

4 ـ ارتباط و جمع‎‎آوري امضاء از طريق اينترنت با ارسال ”جزوه‎ي آموزش حقوقي“ از طريق اينترنت و...


حداقل سني كه براي امضاء كنندگان در نظر گرفته شده است 18 سال است. يعني فقط زنان و مرداني كه بيش از 18 سال دارند مي‎توانند بيانيه اين كمپين را امضاء كنند.

اين امضاءها در فرم‎هاي مخصوصي كه به اين منظور چاپ شده است و در اختيار كليه‎ي داوطلبان قرار مي‎گيرد جمع‎آوري مي‎شود به این ترتیب امضا کنندگان در هر کجا که بیانیه را امضا کنند ، درباره یک متن واحد با یکدیگر همنوا هستند .

کمپین یک گروه اپوزیسیون و مخالف دولت جمهوری اسلامی نیست. زیرا در چارچوب قوانین موجود قصد ایجاد تغییرات و بیان مطالبات بخش عمده ای از جامعه به خصوص زنان ایرانی و انتقال آن به دولتمردان را دارد،وبیانیه کمپین نه تنها مردم ایران، بلکه نمایندگان آنان در مجلس را نیز مخاطب قرار می دهد. همچنین برخی افراد داخل حکومت و گروه های سیاسی به خصوص اصلاح طلبان و نمایندگان سابق مجلس وبرخی از نمایندگان فعلی بیانیه مطالبات حقوقی زنان را امضا کرده و از اهداف کمپین حمایت می کنند. در این راستا برخی از اعضا ی کمپین سعی در برقراری ارتباط بیشتر با نمایندگان مجلس و دیگر چهره های سیاسی برای معرفی کمپین و بیان خواسته هایش داشته اند.

از ابتدای شروع کمپین بحث های زیادی در بین گروه های سیاسی و نیز فقها در رابطه با لزوم تغییر قوانین مربوط به زنان شکل گرفته است.

کنشگران کمپین امیدوارند که این حرکت ضرورت بازنگری در قوانین را به نمایندگان مجلس انتقال داده و روند اصلاح قوانین را سرعت ببخشد. از شروع کمپین گفتمان مربوط به حقوق زنان چه در میان مردم و چه در بالاترین سطوح تصمیم گیری بدل به یک گفتمان عمومی شده است، نظیر مطرح شدن مباحث مربوط به قوانین دیه و ارث در مجلس شورای اسلامی، این دستاورد بزرگی برای فعالان کمپین است وبیانگر موفقیت کمپین و روش های مسالمت آمیز آن می باشد .

منبع: www.changeforequality.info